mały|Zespół Instytutu Lotnictwa i PIHM przed odpaleniem ostatniej rakiety Meteor 2K Meteor-2K – jednostopniowa rakieta na paliwo stałe, będąca rozwinięciem Meteora-2. Była największą i najbardziej zaawansowaną technologicznie rakietą spośród podobnych konstrukcji wytwarzanych w Polsce. Do kadłuba rakiety Meteor-2 dodano dwa silniki pomocnicze, będące wersją silnika Meteora-1, odrzucane po starcie na małej wysokości. Dzięki ulepszeniu rakieta nie poddawała się podmuchom wiatru podczas startu oraz osiągnęła zakładany pułap 90 km. Startowała ze stałej wyrzutni typu W-120 o długości prowadnicy 14 m, stałym azymucie sondażu równym 300° oraz kącie podniesienia regulowanym w zakresie od 75° do 92°. W chwili startu następował zapłon silników pomocniczych rakiety, a po przebyciu 5 cm na wyrzutni uruchamiał się silnik główny. Opuszczała stanowisko startowe z prędkością 35 m/s. Po 2,3 s, na wysokości 440 m, kończyły pracę silniki pomocnicze i odpadały od rakiety. Praca silnika głównego trwała natomiast 18 s, do wysokości około 14,5 km. W 120 sekundzie lotu następowało odrzucenie stożka przedniego rakiety i wyrzucenie zasobnika z dipolami oraz ich automatyczne uwolnienie. Monitorowanie przemieszczania się układu ładunków w atmosferze pozwalało wyznaczyć kierunek i siłę wiatrów na różnych wysokościach.