Władysław Michalski (ur. w Rozdzielnej, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Ignacego i Karoliny z Twardowskich. W 1913 w Kijowie ukończył szkołę powszechną i gimnazjum z maturą. Następnie uczęszczał do szkoły wojskowej. W 1914 mianowano go na stopień podporucznika i został skierowany na front w rejon Przemyśla. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu agitował oficerów Polaków do tego, aby wstępowali do I Korpusu Polskiego. Sam też to uczynił w czerwcu 1917. Po rozwiązaniu korpusu w maju 1918 wyjechał do Kijowa, na terytorium Hetmanatu, gdzie nawiązał kontakt z Polską Organizacją Wojskową.
10 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W styczniu 1919 przybył do Warszawy. Został przydzielony do 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, gdzie pełnił funkcje sztabowe. Był tam adiutantem, szefem oddziału organizacyjnego i operacyjnego. W 1919 awansowany do stopnia porucznika. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1 kwietnia 1920 był oficerem operacyjnym dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego, szefem Sekcji Operacyjnej 4 Armii, a następnie służył w dowództwie Frontu gen. Szeptyckiego oraz w dowództwie Frontu Północno-Wschodniego. W grudniu 1920 awansowano go na stopń kapitana.