Celem ochrony jest zachowanie cennych siedlisk rzadkich i chronionych roślin naczyniowych, mszaków i grzybów, takich jak: kruszczyk siny (Epipactis purpurata), marzanka wonna (Galium odoratum), przylaszczka pospolita (Hepatica nobilis), turzyca zgrzebłowata (Carex strigosa), żywiec cebulkowy (Dentaria bulbifera), szczaw gajowy (Rumex sanguineus), gwiazdnica bagienna (Stellaria ulginosa), żankiel zwyczajny (Sanicula europaea), rzęśl długoszyjkowa (Callitriche cophocarpa), torfowce (Sphagnum sp.), bielistka siwa (Leucobryum glaucum), soplówka bukowa (Hericium corolloides), szyszkowiec łuskowaty (Strobilomyces strobilaceus), smolucha bukowa (Ischnoderma resinosum), siedzuń sosnowy (Sparassis crispa), maczużnik bojowy (Cordyceps militaria) oraz gatunków ptaków: bociana czarnego (Ciconia nigra), dzięcioła czarnego (Dryocopus martius), siniaka (Columba oeanas), muchołówki małej (Ficedula parva) i bezkręgowców, przede wszystkim chrząszczy związanych ze środowiskiem rozkładającego się drewna: Sinodendron cylindricum, ciołka matowego (Dorcus parallelopipedus), Ampedus rufipennis, Pletydema violaceus.
Wzdłuż wschodniej granicy rezerwatu, Drogą Bieszczadzką w dolinie Potoku Kłobuckiego prowadzi znakowany żółty turystyczny Szlak Buczynowych Wąwozów.
Przypisy Zarządzenie Ministra Leśnictwa z dnia 30 maja 1956 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody ()
Buczynowe Wąwozy Kategoria:Wzgórza Bukowe