Po śmierci brata Constantine'a w 1792 r. odziedziczył tytuł 3. barona Mulgrave. Tytuł ten był kreowany w parostwie Irlandii i Phipps nie miał prawa do zasiadania w brytyjskiej Izbie Lordów. Prawo do zasiadania w izbie wyższej uzyskał dopiero w 1794 r., kiedy otrzymał tytuł barona Mulgrave w parostwie Wielkiej Brytanii. W międzyczasie, w 1793 r., został wysłany z poselstwem do króla Sardynii Wiktora Amadeusza III. Po zdobyciu przez Brytyjczyków Tulonu na krótko objął dowodzenie nad tamtejszymi siłami. W 1799 r. został wysłany do kwatery głównej naczelnego wodza armii austriackiej, arcyksięcia Karola, aby przekonać go do zaniechania ataku na Szwajcarię. Misja ta nie przyniosła sukcesu.
W 1804 r. Mulgrave otrzymał stanowisko Kanclerza Księstwa Lancaster w drugim rządzie Pitta. W latach 1805–1806 był ministrem spraw zagranicznych i brał udział w montowaniu III koalicji przeciwko Francji. Mulgrave nie wszedł w skład Gabinetu Wszystkich Talentów, ale po jego upadku w 1807 r. został pierwszym lordem Admiralicji. Na tym stanowisku odpowiadał za przygotowanie ataku na Kopenhagę w 1807 r. i nieudaną wyprawę do Belgii w 1809 r. W 1810 r. otrzymał stanowisko generała artylerii. W 1812 r. otrzymał tytuł 1. hrabiego Mulgrave. Pozostał na tym stanowisku w rządzie Liverpoola, ale nie odgrywał już znaczącej roli. W 1819 r.