poszukując srebrnego skarbu Indian, czy będąc pastuchem bydła. Fascynowały go postaci głównych rewolucjonistów meksykańskich, Emiliano Zapaty i Pancho Villi.

Po śmierci ojca powrócił na krótko do Norwegii w 1932 r., po czym przybył do Niemiec. Związał się z nazistami. Wstąpił do SA. Brał udział w walkach ulicznych z bojówkami komunistycznymi. Był przedstawicielem rewolucyjnego, robotniczego i antykapitalistycznego skrzydła SA. Jego poglądy były mocno anarchistyczne. Podchodził dosyć krytycznie do Adolfa Hitlera, wspieranego przez wielkich kapitalistów.

W 1934 r. przybył do Oslo, po czym wstąpił do niewielkiej Norweskiej Narodowo-Socjalistycznej Partii Robotniczej (NNSAP). W dniach 10–16 września 1935 r. uczestniczył w zjeździe NSDAP w Norymberdze. Spotkał się z przedstawicielami zagranicznych ugrupowań faszystowskich, jak Brytyjska Unia Faszystów, czy Narodowa Partia Faszystowska. Szczególne wrażenie wywarła jednak na nim rozmowa z Corneliu Zelea Codreanu. Po powrocie do Norwegii poznał Hansa S. Jacobsena, ekonomistę społecznego, przywódcę grupy politycznej, skupionej wokół pisma „Ragnarok”, reprezentującej lewe skrzydło norweskich narodowych socjalistów. Głosiła ona hasła czystości rasowej. Krytykowała Vidkuna Quislinga, wodza Nasjonal Samling, twierdząc, że w rzeczywistości wysługuje się wielkiemu kapitałowi.