Tematowi kolegialności poświęcono wiele dyskusji w trakcie Soboru watykańskiego II (1962–1965), gdy przygotowywano dokument dogmatyczny o Kościele Lumen gentium.
Jeszcze przed ostatecznym zatwierdzeniem dokumentu przez uczestniczących w Soborze biskupów (21 listopada 1964), na życzenie papieża Pawła VI dołączono tzw. Nota praevia (Notę przewodnią). Była ona napisana, by rozwiać wątpliwości części biskupów i osiągnąć w ten sposób większą jedność przy głosowaniu nad zatwierdzeniem tekstu Konstytucji Lumen gentium. Treść Noty niczego nie dodawała do dokumentu, lecz jedynie wyraźniej formułowała znaczenie stwierdzeń dotyczących zwłaszcza zagadnienia kolegialności. Jej cztery najważniejsze punkty były następujące: Pierwszy punkt mający największe znaczenie, dotyczył sposobu użycia w tekście soborowym terminu collegium w odniesieniu do biskupów. W Konstytucji znaczenie tego słowa różni się od potocznie używanego (w jakim używał go np. Ulpian), w którym wszyscy członkowie są równi co do władzy i mogą działać tylko wspólnie.