Pozostałe skocznie, które mimo braku homologacji były określane mianem mamuciej, ze względu na ponadnormatywny rozmiar: skocznia La Palza hotelu w Maloi (Szwajcaria) – wybudowana w 1920 z punktem krytycznym 70 m; w Ponte di Legno (Włochy) – wybudowana w 1928 z punktem krytycznym 90 m. W dniu 17 marca 1935 Fritz Kainesdörfer (Szwajcaria) ustanowił na niej rekord świata skacząc 99,5 m, zaś (Norwegia) jako pierwszy w historii przekroczył barierę stu metrów, oddając nieustany skok na 103,5 m; skocznia Becker Hill w Ogden (Utah) (Stany Zjednoczone) – wybudowana w 1930 z punktem krytycznym ok. 65 m. Podczas treningu 1 stycznia 1931 (Norwegia) skokiem na 247 stóp (75,3 m) ustanowił nieoficjalny rekord świata; w (Szwajcaria) – wybudowana w 1932 z punktem krytycznym 85 m. W 1933 na skoczni bito trzy razy rekord świata – Sigmund Ruud (Norwegia) skokami na 84 i 86 metrów, zaś miejscowy Henri Ruchet (Szwajcaria) skokiem na 87 metrów; Bloudkova velikanka w Planicy, Rateče (Słowenia) – skocznia, która jako pierwsza uzyskała potem status oficjalnie licencjonowanej skoczni mamuciej.