Główną rolę odgrywał zakon bazylianów. Prowadził on działalność misyjną, edukacyjną, naukową i wydawniczą. Zajmował się pracą duszpasterską i dydaktyczną wśród młodzieży, organizował rekolekcje i misje ludowe. Wydawał również literaturę religijną oraz czasopisma „Zapysky Czyna Sw. Wasilija Wełykoho” oraz „Misjonar”. Zakon posiadał kilkanaście domów zakonnych, m.in. w Żółkwi, Dobromilu, Ławrowie i Krechowie. Z tego zakonu pochodziło wielu hierarchów cerkiewnych.
Zakon studytów został powołany w 1901. Główna siedziba zakonu znajdowała się w Uniowie. Generalnym przełożonym zakonu pozostał arcybiskup Szeptycki, a ihumenem Uniowa o. Klemens Szeptycki. Początkowo arcybiskup planował powierzyć im misje wśród prawosławnych na Podlasiu i Polesiu, jednak po upadku tych planów powierzono im pracę opiekuńczą, dobroczynną i charytatywną.
Zakon redemptorystów został sprowadzony do Galicji przez arcybiskupa Szeptyckiego przed I wojną światową. Jego zadaniem miało być prowadzenie misji wśród prawosławnych. Zakon posiadał nowicjat w Zboiskach, seminarium w Tarnopolu i kilka domów zakonnych.
Zakony żeńskie Działały również trzy zgromadzenia żeńskie: bazylianki, studytki oraz Służebnice NMP.
Literatura Maciej Mróz, Katolicyzm na pograniczu. Kościół katolicki wobec kwestii ukraińskiej i białoruskiej w Polsce w latach 1918-1925, Toruń 2003, .
Kategoria:Historia kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego