W styczniu 1944 został mianowany dowódcą 7 Dywizji Pancernej. W kwietniu tego samego roku został awansowany do stopnia Generalmajora, a w październiku otrzymał Miecze (nr 101.) do Krzyża Rycerskiego i awans do stopnia Generalleutnanta; tuż potem został ciężko raniony odłamkami pocisku artyleryjskiego. W lutym 1945 roku w Gdyni amputowano mu nogę. Nieco później, bo w kwietniu 1945 roku, został awansowany do stopnia General der Panzertruppe, a także – jako jeden z ostatnich dowódców 7 Dywizji Pancernej – otrzymał Brylanty (nr 26.) do Krzyża Rycerskiego.
Po zakończeniu działań wojennych znalazł się w brytyjskim obozie jenieckim. Na wieść o śmierci swojej żony Minny (z domu Lohoff), poprosił o pozwolenie na uczestnictwo w jej pogrzebie, jednak nie uzyskał na to zgody. W 1949 roku ponownie się ożenił, a rok później urodził mu się syn Dietrich.
Po wojnie Mauss powrócił do pracy w swoim zawodzie, prowadził gabinet stomatologiczny. Jego prośba o przyjęcie do Bundeswehry zostało odrzucone z przyczyn zdrowotnych.