Jednoznaczną perspektywę konfrontacji zbrojnej ze swoimi politycznymi oponentami kreśliła instrukcja komendanta głównego Organizacji Wojskowej Związku Jaszczurczego, która nakazywała: „zdobyć dane i stale je aktualizować odnośnie do wszystkich działaczy komunistycznych anarchistycznych i wrogich mniejszości narodowych a w momencie przewrotu lub na krótko przed tym, zależnie od rozkazów zlikwidować wyżej wymienionych”.
Działalność ZJ Organizacja nie prowadziła działań partyzanckich, gdyż nie było wówczas takich możliwości, zwłaszcza na ziemiach zachodnich. Tworzono natomiast tzw. jednostki mobilizacyjne o charakterze szkieletowym (skadrowanym). Składały się one niemal wyłącznie z kadry dowódczej od drużyny do kompanii. Na czas powstania miały one rozwinąć się w Wojskowych Rejonach Wydzielonych w regularne oddziały partyzanckie. Mieli się tym zająć komendanci WRW. Ich zadaniem było przede wszystkim operacyjne użycie oddziałów do opanowania wyznaczonych obszarów. Natomiast poszczególne komendy okręgów oraz Inspektorat Ziem Zachodnich dysponowały własnymi niewielkimi oddziałami Akcji Specjalnej (AS), które prowadziły akcje odwetowe, wykonywały wyroki śmierci, zdobywały środki finansowe, broń i wszelkiego rodzaju zaopatrzenie.