W praktyce jednak Korona Królestwa Polskiego nie obejmowała większości ziem Śląska i Pomorza Zachodniego, które w okresie rozbicia dzielnicowego znalazły się w granicach innego nadrzędnego organizmu politycznego, Świętego Cesarstwa Rzymskiego.
Jednoczenie ziem koronnych mały|Akt inkorporacji Prus do Korony wystawiony przez stany pruskie w 1454 roku thumb|Akt inkorporacji do Korony jako lenna Księstwa Kurlandii i Semigalii przez Zygmunta Augusta w 1569 roku Początkowe terytorium Korony Królestwa Polskiego tworzyły ziemie zjednoczonego Królestwa Polskiego, które wniosła jako swoją własność Jadwiga Andegaweńska, będąca ostatnim dziedzicznym królem Polski w trakcie ślubu z Jagiełłą w 1386 roku. Obszar ten obejmował zarówno rodowe dziedzictwo Piastów (Koronę Chrobrego), jak i ich legalną sukcesję na obszarze Rusi Czerwonej, którą dołączono do Korony w 1387 roku.
Po śmierci Jadwigi Władysław Jagiełło kontynuował dzieło jednoczenia ziem Korony i przyłączył do niej utracone ziemię wieluńską (1391), ziemię dobrzyńską (1411) i Podole (1432), które było wcześniej lennem.