W 1919 został powołany na stanowisko docenta i wykładał na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej oraz Wydziale Przyrodniczym Towarzystwa Kursów Naukowych (1916-1918)Dziesięciolecie Wolnej Wszechnicy Polskiej TKN: sprawozdanie z działalności Towarzystwa Kursów Naukowych, 1906-1916, opracowali Ryszard Błędowski, Stanisław Orłowski, Henryk Mościcki, Warszawa 1917, s. 95 Podkarpacka BC – wersja elektroniczna..
W czasie wojny polsko-bolszewickiej ochotniczo służył w Wojsku Polskim jako kanonier I Pułku Artylerii Zenitowej.
Dekretem Naczelnika Państwa w 1920 został mianowany profesorem nadzwyczajnym. W latach 1921–1922 prowadził katedrę chemii nieorganicznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, a od 1922 roku organizował katedrę chemii fizycznej Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, którą prowadził do wybuchu II wojny światowej w 1939 r.
W 1936 roku z rąk Prezydenta RP otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. W latach 1923–1924 i 1931–1932 był dziekanem Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Wileńskiego, a w latach 1924–1925, 1928–1929 oraz 1932–1933 prodziekanem.