Po śmierci władcy perskiego, Dariusza, miasto Babilon zbuntowało się, a satrapę Zopyrosa zabito. Następca Dariusza, Kserkses I, za pośrednictwem Megabyzosa zdobył zbuntowane miasto, ograbił je i obłożył wysokimi podatkami. Następnie odłączył Syrię od Babilonii, którą włączył do Asyrii i w ten sposób Babilonia przestała być samodzielną satrapią, utraciła nawet swoją nazwę, której od roku 482 p.n.e. zakazano używać. Żołnierzy wcielono do armii perskiej i określano ich Chaldejczykami. Odtąd Babilonia była obciążona najwyższą daniną w całym imperium: 1000 talentów srebra i zaopatrywanie w żywność dworu królewskiego przez cztery miesiące. Została również upokorzona poprzez dostarczenie 500 chłopców, których wykastrowanoOlmstead A. T., Dzieje imperium perskiego, s. 230, 238, 281..
Religia Babilonii
mały|Ruiny zigguratu i świątyni Nabu w Borsippa w Babilonii Religia babilońska miała charakter politeistyczny. Wiele elementów zaczerpnęła z religii sumeryjskiej, którą wzbogaciła o własny element semicki. Pierwotnie kult polegał na oddawaniu czci bogom płodności, z czasem obrzędy religijne urozmaiciły się. Praktyki religijne polegały głównie na składaniu ofiar. Kapłani zajmowali się astronomią i astrologią.