p.n.e., wyznaczył Babilończyka Bel-ibniego, a po nim swojego syna Aszur-nadin-szumiego na króla Babilonu, co też zakończyło się niepowodzeniem i ciągłymi buntami, wspieranymi przez Elamitów.
Państwo nowobabilońskie mały|300px|Plan Babilonu za panowania Nabuchodonozora II W IX w. p.n.e. Babilonia popadła w zależność od Asyrii, której władcy wielokrotnie łupili tę bogatą krainę. W roku 626 p.n.e. Babilon zrzucił jarzmo asyryjskie i powstało państwo nowobabilońskie, rządzone przez chaldejskiego króla Nabopolassara. W 609 p.n.e. odrodzona Babilonia (tzw. państwo nowobabilońskie) zniszczyła wraz z Medami królestwo asyryjskie.
Największy rozwój Babilonii miał miejsce za panowania króla Nabuchodonozora II (604–562 p.n.e.). Jeszcze jako następca tronu Nabuchodonozor pobił wojska egipskie, broniące leżącej nad Eufratem twierdzy Karkemisz w Syrii (607–605 p.n.e.), zapewniając tym samym panowanie Babilonu nad Syrią i Fenicją. Za jego panowania prawie wszystkie terytoria należące do Asyrii (Mezopotamia, Syria, Palestyna i część Anatolii) zostały wtedy włączone do Babilonii. Zorganizował on też kilka wypraw wojennych dla podbicia Egiptu, czego nie udało mu się jednak dokonać. Dużą przeszkodą był opór fenickich miast-państw, szczególnie Tyru na wybrzeżu śródziemnomorskim oraz państwa Judy.