Już w latach trzydziestych XVII wieku większość terytorium diecezji odpadła od Rzeczypospolitej, a jej biskupi rezydowali poza jej obszarem. Od roku 1685 biskupi inflanccy Mikołaj Popławski i Krzysztof Antoni Szembek zgłaszali pretensje do władzy nad powiatem piltyńskim, stanowiącym zsekularyzowaną pozostałość po domenie biskupa kurlandzkiego. Pretensji tych ostatecznie władze Rzeczypospolitej nie uznały, niemniej jednak niebezpieczeństwo roszczeń biskupów inflanckich wisiało nad powiatem piltyńskim do końca XVIII wiekuNa zerwanym sejmie, obradującym w dniach od 31 grudnia 1712 r. do 18 lutego 1713 r., Szembek zdołał uzyskać dodanie do swojej tytulatury, jako posła do Wiednia, tytułu biskupa piltyńskiego – .
W 1772 roku diecezja liczyła 30 parafii i 43 filiały. Po I rozbiorze pozostała faktycznie tylko tytularna. Biskupi stracili nad nią kontrolę po 1783 roku. Jej terytorium wcielono do nowo utworzonej archidiecezji mohylewskiej.
Zobacz też biskupi inflanccy
Przypisy
Bibliografia Grzegorz Fąs, hasło: „Inflancka diecezja”, w: Encyklopedia katolicka, t. VII Lublin 1997, s. 191–195.
Diecezja inflancka Diecezja inflancka Kategoria:Dawne polskie diecezje katolickie Kategoria:Dawne diecezje katolickie