W Leeds Giles bez problemów wywalczył sobie miejsce w podstawowej jedenastce i jak się później okazało na Elland Road występował przez kolejne dwanaście sezonów. Razem z drużyną „The Whites” w 1969 i 1974 roku zdobył tytuł mistrza Anglii, w 1965, 1966, 1970, 1971 i 1972 wicemistrzostwo kraju, w 1972 roku Puchar Anglii, a w 1968 roku Puchar Ligi Angielskiej. Oprócz tego w 1968 i 1971 roku zwyciężył w Pucharze Miast Targowych (po wygranych z Ferencvárosi oraz Juventusem), a w 1975 roku dotarł do finału Champions League. W zespole prowadzonym przez Dona Reviego Giles stanowił o sile drużyny razem z Billym Bremnerem, natomiast obok nich w linii pomocy grali jeszcze między innymi tacy piłkarze jak Paul Madeley, Eddie Gray oraz Bobby Collins. W 1974 roku Revie został trenerem reprezentacji Anglii i przekazał zarządowi Leeds, że Giles ma już 34 lata i mógłby zostać jego następcą. Tak się jednak nie stało i nowym trenerem „Pawi” został wybrany Brian Clough. Łącznie dla Leeds irlandzki gracz w 383 ligowych pojedynkach strzelił 87 goli. Podsumowując wszystkie rozgrywki w których uczestniczył w 521 meczach zdobył 114 bramek i oba te wyniki należą obecnie do czołówki klubowych rekordów.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Johnny Giles · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.