miewał kochanki, poświęcał się polowaniu i nie opuścił żadnego balu w okolicznych zamkach. Chociaż nie pochwalał zasady emigracji, wyjechał do Koblencji, ale wkrótce wrócił do Francji, by bronić rodziny królewskiej w Tuileries, 10 sierpnia 1792. Uciekł przed masakrą, ale w drodze powrotnej został aresztowany w Angers. Został uwolniony dzięki interwencji Dumourieza.
27 marca 1793 roku, w regionie Machecoul, Charette zgodził się stanąć na czele chłopów z bretońskiego Marais, którzy przybyli aby pozyskać jego dowództwo do posiadłości w Fonteclose, po utracie Pornic i pozbyciu się lidera, Louisa-Marie La Roche Saint-André, odpowiedzialnego za tę porażkę.
W liczbie 4000 powrócili do Pornic i zajęli miasto. Następnie dowodził lepszymi oddziałami, w tym republikańskimi dezerterami, oraz elitarną kawalerią szlachty i mieszczaństwa wyposażonymi na własny koszt. 30 kwietnia 1793 r. uniemożliwił Republikanom zajęcie Lege. Po objęciu Saumur w czerwcu 1793 r. wstąpił do Armii Katolickiej i Królewskiej, a Lescure poprosił go o wzięcie udziału w zdobyciu Nantes. 29 czerwca 1793 r. przybył pierwszy ze swoimi żołnierzami na przedmieściach miasta. Atak rozpoczął sam o świcie, nie czekając na posiłki Charlesa de Bonchamps.