Jego pierwszym osiągnięciem było zjednanie Kornwalii dla sprawy króla przez oskarżenie przed wielką ławą hrabstwa wrogów jako burzycieli pokoju i wezwanie do wypędzenia ich na mocy prawa posse comitatus. Kolejnym osiągnięciem było przeniesienie wojny z Kornwalii do Devonu. W maju 1643 odniósł błyskotliwe zwycięstwo w bitwie pod Stratton, a w lipcu najechał Devon i 5 lipca pokonał kosztem dużych strat Williama Wallera w bitwie pod Lansdowne. Pod Lansdowne został poważnie ranny w wyniku wybuchu wozu z amunicją. Wkrótce po tym Waller oblegał go w Devizes, gdzie bronił się sam do czasu uwolnienia dzięki zwycięskiej bitwie pod Roundway Down 13 lipca. Krótko potem uczyniono go baronem Stratton. Jednakże jego sukcesy na zachodzie zostały ucięte przez porażkę w bitwie pod Cheriton w marcu 1644. Potem służył w zachodniej kampanii pod osobistym dowództwem Karola. Pod koniec wojny, po opuszczeniu Anglii przez lorda Goringa, objął dowództwo królewskiej armii. Było już jednak za późno by powstrzymać falę zwycięstw parlamentu. Hopton pokonany w ostatnim boju pod Torrington 14 lutego 1646 poddał się Thomasowi Fairfaxowi.