Kolejny postęp technologiczny nastąpił w okresie międzywojennym. Nasączanie materiałów olejem lnianym zostało zastąpione przez impregnację wcieraną parafiną. Zamiana środka impregnującego sprawiła, że odzież „olejakowa” stała się bardziej oddychająca i nie żółkła z upływem czasu. Materiał stał się mniej sztywny i umożliwiał większą swobodę ruchu.
W czasie II wojny światowej płaszcze „olejakowe” były używane jako ochronne okrycie wierzchnie dla marynarzy alianckich okrętów podwodnych i statków. To dzięki marynarzom, już po II wojnie światowej, płaszcze stały się niezmiernie popularne wśród motocyklistów na całym świecie. Che Guevara używał płaszcza olejakowego podczas swojej słynnej podróży motocyklowej przez Amerykę Łacińską.
Dzisiejsza odzież „olejakowa” zachowała tradycyjny wygląd i dalej cechuje się doskonałą odpornością na wiatr i deszcz przy zachowaniu oddychalności materiału. Przy produkcji nie używa się jak niegdyś grubego płótna lecz najwyższej jakości bawełny.
Do produkcji markowej odzieży „olejakowej” wykorzystuje się wysokogatunkową, gęsto tkaną bawełnę egipską o najdłuższych i najmocniejszych włóknach.
Kategoria:Akcesoria jeździeckie Kategoria:Historia żeglarstwa Kategoria:Okrycia wierzchnie