W 1938 Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku zorganizowało wystawę jego prac, eksponatami były głównie meble i fotografie projektowanych przez niego budynków.
W 1940 został profesorem architektury na Massachusetts Institute of Technology w Cambridge, gdzie wykładał do roku 1949. W 1949 zmarła Aino Aalto. W 1952 Alvar Aalto ożenił się ze znacznie od siebie młodszą Elissą Mäkiniemi (także architektem z zawodu, która została jego nowym współpracownikiem) i wzniósł swój dom letni i pracownię na wyspie Muuratsalo. W roku 1955 został członkiem Akademii Fińskiej, a w latach 1963–1968 był jej prezesem. Od 1928 do 1956 był członkiem Congrès international d'architecture moderne.
W 1955 roku Alvar Aalto powiedziałhttp://lapinkavijat.rovaniemi.fi/aalto/aalto.html:
Główne dzieła willa Mannera w Töysä, 1923 biblioteka miejska w Wyborgu (obecnie w Federacji Rosyjskiej), 1927–1935 sanatorium gruźlicze w Paimio, 1929–1933 dom własny w Riihitie (Helsinki), 1935–1936 fabryka celulozy w Sunila (Kotka), 1935–1939 pawilon fiński na wystawie światowej w Nowym Jorku, 1938 villa Mairea w Noormarkku, 1938–1939 tarasowe budynki w Kauttua, 1937–1940 Techniczny Uniwersytet Helsiński w Espoo koło Helsinek (obecnie Aalto-yliopisto), 1949–1974 dom wielorodzinny na wystawie Interbau w Berlinie, 1955 Finlandiatalo (Helsinki), 1967–1971