Na powierzchni komórek mezangium znajdują się liczne receptory. Substancje oddziałując przez te receptory powodują skurcz lub rozkurcz komórek mezangium (dzięki dużej zawartości miofibryli), a przez to wpływają na powierzchnię filtracji kłębuszkowej i jej przepuszczalność. Do substancji kurczących należą m.in.: angiotensyna II, endotelina, nukleotydy adeninowe, adenozyna wazopresyny. Natomiast głównymi substancjami rozkurczającymi są przedsionkowy peptyd natriuretyczny (ANP) i NO.
Obecne są również receptory wielu innych substancji, takich jak: IL-2, PDGF, TGF-β, białek układu dopełniacza, immunoglobulin. Obecność tych receptorów wskazuje na rolę mezangium w procesie zapalnym.
Mezangiocyty syntezują substancję mezangialną, w której skład wchodzi m.in.: kolagen (typ IV i V), fibronektyna, lamininy, proteoglikany. Mają również zdolność do syntezy cytokin: IL-1, PDGF, czy nabłonkowego czynnika wzrostu (EGF).
Komórki mezangialne charakteryzują się zdolnością egzo- i fagocytozy związków wielkocząsteczkowych (w tym kompleksów immunologicznych).
Liczba komórek mezangium, które zachowują zdolność do proliferacji, z wiekiem zwiększa się o około 30–40%(nawet 50%).
Przypisy
Kategoria:Histologia Kategoria:Układ moczowo-płciowy człowieka