Jednak pozostała część oddziału powstańczego, uderzywszy na powracających dragonów, odbiła swego dowódcę. Dopiero w maju 1864 ppłk. Jan Rudowski jako jeden z ostatnich i podwładny gen. Haukego Bosaka rozwiązał swój oddział.
Nie mogąc wrócić do Rumoki, przebywał na emigracji we Francji, potem osiadł na Pomorzu, gdzie administrował majątkiem. Wypadek na polowaniu, na którym postrzelił śmiertelnie gajowego Niemca, zmusił go do opuszczenia Pomorza. Wyjechał wtedy do Lwowa, obejmując tam administrację dóbr książąt Sapiehów.
We Lwowie poślubił Stanisławę Narzymską, z którą miał troje dzieci: Wandę (zamężna z Zygmuntem Choromańskim, zamieszkała w ciechanowskim), Michała (ożeniony z Kanigowską, zmarłą przy porodzie, a następnie z Marią Kosińską z Drogiszki koło Mławy, córką Zofii z Rudowskich Bronisławowej Kosińskiej z Głuszka), Kazimierę (w 1891 poślubiła Jana Deskura).
Jan Rudowski zmarł 6 maja 1905 w Ostrowie pod Ropczycami, a trzy dni później został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
Przypisy