Sołowjow głosił idee zjednoczenia prawosławia i katolicyzmu i w ogóle wszystkich kościółów chrześcijańskich, jak również połączenia chrześcijaństwa i judaizmu. Główna idea wypływająca z jego filozofii wszechjedności, idea Bogoczłowieczeństwa, stanowi apologię ludzkości, utrwala jedność ludzkości, nierozrywaną przez narodowy egoizm czy opozycję Zachodu i Wschodu. W latach osiemdziesiątych Sołowjow interesował się szczególnie problemem zjednoczenia Kościołów. Na zaproszenie biskupa Strossmayera, wybitnego hierarchy Kościoła rzymskokatolickiego, Sołowjow odwiedził Zagrzeb w Chorwacji, gdzie opublikował swoją książkę „Istorija i buduszcznost’ tieokratii”. W 1889 roku Sołowjow znowu odwiedził Strossmayera i opublikował w Paryżu książkę La Russie et l'Église universelle. W tej książce Sołowjow z szacunkiem wypowiada się o Kościele rzymskokatolickim. Sołowjow bardzo wierzył w mistyczną jedność Kościołów prawosławnego i rzymskokatolickiego, a jego pochopne czyny sprawiały na katolikach wrażenie, jakoby odszedł od prawosławia i przeszedł na katolicyzm.