Smatruz stanowił od początku własność gminy, co potwierdza dokument z 1536. Aż do początków XIX w. posiadanie ławy i wynajmowanie miejsca pod nią w Smatruzie stanowiło bezwzględny warunek przyjęcia do cechów piekarzy, szewców i garbarzy. W XVIII w. znajdowało się tam 78 ław sprzedawców chleba i bułek (tę maksymalną ilość zarządzono w 1711) oraz 86 ław obuwniczych i skórnych.
Od XIV wieku wschodnia, a zatem większa część budynku służyła handlarzom pieczywem, zaś zachodnia — obuwiem i wyrobami skórzanymi. Rudolf Stein wyraził przypuszczenie, że na piętrze tego budynku handlowano wełną, gdyż wzmianki o domu wełniarzy pojawiają się w początki XIV w. w kontekście czynszów ściąganych z ław chlebowych i obuwniczych. Jednocześnie jeszcze w 1. połowie XV w. jako smatruz określano jedynie górną kondygnację budynku, podczas gdy w końcu tego wieku nazwę przeniesiono na cały dom kupiecki.