Nieco na wschód od głównego wierzchołka Hrubej Turni odgałęzia się krótka grań północno-wschodnia o charakterze grzędy, ze Świstową Kopką, oddzieloną od szczytu Świstowym Przechodem.
Z kolei w grani odchodzącej z Hrubej Turni na południowy wschód znajdują się Wyżnia, Niżnia i Zadnia Litworowa Przehyba oraz Zmarzła Przehyba. Kontynuacją tej grani jest niewybitny grzbiet wznoszący się ku Dzikiej Turni.
Na wierzchołek Hrubej Turni nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne, jest dostępna jedynie dla taterników. Dla nich najciekawszą i najtrudniejszą jest jej południowa ściana opadająca w kierunku Doliny Litworowej. Ma ona ok. 200 m wysokości, jej urwiskami poprowadzonych jest kilka interesujących dróg wspinaczkowych.
Nazwa Hrubej Turni i innych obiektów w jej masywie pochodzi od masywnego kształtu. Pierwsze pomiary wysokości turni zostały wykonane w latach 1895-1897 w ramach kartowania austriackiego, dały one wynik 2096 m. W publikacjach z II połowy XX wieku podawano jedną z dwóch wartości: 2091 lub 2086 m. Najnowsze pomiary lidarowe z 2018 roku określiły wysokość wierzchołka na 2089,4 m.
Historia Pierwsze odnotowane wejścia taternickie: Zygmunt Klemensiewicz, Roman Kordys i Jerzy Maślanka, 17 lipca 1906 r. – letnie, Zofia Krókowska, Jerzy Krókowski i Marian Sokołowski, 1 lutego 1926 r. – zimowe.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Turnie i skały słowackich Tatr Kategoria:Turnie i skały Tatr Wysokich