Bitwa pod Futtehabadem – starcie zbrojne, które miało miejsce 2 kwietnia 1879 w trakcie II wojny brytyjsko-afgańskiej. Uznawane jest za klasyczny przykład bitwy kolonialnej później epoki wiktoriańskiej, gdzie nieliczne, ale dobrze uzbrojone i zdyscyplinowane oddziały europejskie pokonały przeważające liczebnie, ale niezorganizowane armie miejscowe.
Po zwycięstwie pod Ali Masjid i sforsowaniu przełęczy Khyber, Siły Polowe Doliny Peszawaru generała-porucznika Samuela Browne’a dotarły do Dżalalabadu nad rzeką Kabul. Podobnie jak trzy pozostałe brytyjskie związki operacyjne, również siły Browne’a zawiesiły działania na okres zimy i przeznaczyły ten czas na reorganizację i wzmocnienia. Jednak linie zaopatrzeniowe Sił Polowych Doliny Peszawaru były często atakowane przez oddziały lokalnych watażków.
W marcu 1879 r. Browne otrzymał wiadomość, że 1 500 afgańskich wojowników przebywa w miejscu zwanym Laghman, na północnym brzegu rzeki Kabul, na zachód od Dżalalabadu. Ich zamiarem było podburzenie lokalnych plemion do wystąpienia przeciwko Brytyjczykom. Wkrótce nadeszły również wieści o wystąpieniu plemienia Kugiani na południowy zachód od Dżalalabadu. Generał Browne postanowił stłumić rozruchy.