Określenie młodzik pojawiło się w najwcześniejszym okresie powstawania polskiego harcerstwa. W pierwszych latach organizowania polskiego skautingu trwały jeszcze poszukiwania rodzimego słownictwa odpowiadającego terminologii angielskiej. W wydanej w 1914 książce Jak skauci pracują Andrzej Małkowski odnotował kilka prób tłumaczenia angielskiego tenderfoot, a nazwa młodzik należała do propozycji rozważanych dla pierwszego stopnia skautowego.
Już w 1912 w polskim skautingu przyjęto system czterech stopni, w którym młodzik zajmował miejsce pierwsze. Zestawienie historycznych systemów stopni wskazuje, że w organizacjach skautowych i harcerskich działających przed 1918 rokiem kolejność stopni harcerzy ukształtowała się jako: młodzik, wywiadowca, ćwik, harcerz. Układ ten utrwalił się również w podręcznikach i materiałach metodycznych z początkowego okresu ruchu.
W 1912 Naczelnictwo Skautowe wprowadziło system składający się z 4 stopni, a młodzik był pierwszym z nich. Rozkazem z 15 października 1913 wprowadzono oficjalną oznakę stopnia.
W II Rzeczypospolitej młodzik należał do utrwalonego systemu pięciu podstawowych stopni harcerskich. W prasie metodycznej lat 30.