W 1964 na podstawie Zarządzenia nr 103 Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego powiększono powierzchnię rezerwatu do obecnych 11,90 ha.
Rezerwat obejmuje fragment południowo-zachodniego zbocza Magury Wątkowskiej, poniżej szczytu Kornuty, na którym rozrzucone są fantazyjnie ukształtowane skały, o wysokości do 10 metrów, zbudowane z odporniejszego na erozję gruboławicowego piaskowca magurskiego. Skały te w wyniku wietrzenia przybierają formy ambon, baszt, maczug, ścian i progów skalnych. Wiele z nich ma własne nazwy, takie jak Okap, Babka, Ryba, Pięść, Zbój SypkoAndrzej Piecuch: Geologiczne atrakcje doliny Sękówki [w:] "Geologiczne atrakcje pogranicza gorlicko-bardejowskiego", wyd. Urząd Miejski w Gorlicach, Gorlice 2018, s. 6. Teren rezerwatu pokrywają w wielu miejscach lokalne, luźne blokowiska głazów i usypiska okruchów skalnych, będące wynikiem wietrzenia tych skał. Osobliwościami tego rezerwatu są jaskinie szczelinowe (niewielkie, wyjątkiem jest Jaskinia Mroczna – długość korytarzy wynosi prawie 200 m).