Momatiuk z Długoszem wprowadzali w Tatry nowe techniki, uznawane czasem za kontrowersyjne. Osadzili tzw. nity (ok. 13–14 na Kazalnicy) oraz wywiercili 3 otwory na nity w gładkiej płycie na Wariancie R na Mnichu latem 1955 (technicznie to Momatiuk pierwszy przeszedł kluczowy fragment tej drogi w czasie próby w lipcu 1955, przerwanej deszczem, jednak Długosz wobec braku czasu Momatiuka ukończył tę drogę jesienią z Andrzejem Pietschem). Momatiuk zastosował w lipcu 1955 na Wariancie R słynne haki specjalne (tzw. „jedynki”), i w Polsce uchodzi za ich wynalazcę i prekursora (choć sprawa ta wymaga jeszcze pewnych ustaleń, gdyż haki te były znane najpóźniej od jesieni 1955 także w słowackiej części Tatr). Haki te były potem pokazywane przez Momatiuka i Długosza w Chamonix w 1960 oraz później przez inne polskie ekipy (i zaczęły być produkowane także na Zachodzie przez innych).
Momatiuk wspinał się także w Alpach (1957, 1960, 1961, 1963) i Kalifornii (po 1967). Przełomem dla polskiego taternictwa było 7. powtórzenie zachodniej ściany Petit Dru (z Długoszem i Stanisławem Bielem, 31 lipca – 2 sierpnia 1957), która dla alpinistów ma rangę symboliczną. W 1960 (22–23 sierpnia) powtórzył z Długoszem wschodnią ścianę Grand Capucin drogą Bonattiego.