Równocześnie zaocznie studiował na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej, ale studia przerwał po III roku.

Od listopada 1960 zatrudniony w Zakładzie Fundamentowania Politechniki Gdańskiej, gdzie zajmował się badaniami na potrzeby stoczni w Gdyni oraz opracowywaniem ekspertyz i opinii technicznych. W 1964 uzyskał stopień doktora nauk technicznych; tematem jego rozprawy doktorskiej były Analizy stateczności gródz o podwójnej, zapuszczanej ściance szczelnej w świetle badań w skali naturalnej i na modelach.

W latach 1966–1967 odbył staż w Duńskim Instytucie Geotechniki. Na podstawie wyników realizowanych tam badań przygotował pracę habilitacyjną (stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1968). Od 1 września 1969 został pracownikiem dydaktycznym Politechniki Gdańskiej. Do emerytury pełnił funkcję kierownika Zespołu (później: Katedry) Budownictwa Morskiego na Wydziale Budownictwa Wodnego i Inżynierii Środowiska. W 1980 uzyskał tytuł prof. nadzwyczajnego, w 1985 – prof. zwyczajnego. W latach 1981–1984 pełnił funkcje prorektora ds. organizacyjnych i I zastępcy rektora;