.
Lanval Lanval, rycerz wysokiego rodu, ale pomijany przez króla Artura, żył w skrajnym ubóstwie. Pewnego dnia spotkał w lesie piękną panią, która zaprosiła go do swego namiotu. Lanval zakochał się w niej, a ona kiedy ją opuszczał obiecała mu, że odtąd im więcej pieniędzy wyda, tym więcej będzie ich miał, a nadto ona przybędzie na każde jego zawołanie, nie może tylko nikomu wyjawić ich miłości. Jakiś czas potem swoje serce ofiaruje Lanvalowi królowa, ten odmawia, a naciskany przez królową, odpowiada, że kocha inną o wiele piękniejszą panią. Wyznawszy swą miłość Lanval traci ją. Zelżona królowa oskarża Lanvala przed królem, że rycerz zabiegał o jej miłość, a gdy mu odmówiła – obraził ją. W oznaczonym dniu Lanval stawia się na sąd; jeśli nie okaże sędziom swej miłej, czeka go srogi wyrok. Lanval pogrążony w smutku nie ma nadziei na ocalenie. Gdy sąd się zbiera przybywają do zamku dwie cudne panny, a za nimi jeszcze dwie i rozkazują królowi, by przygotował ucztę dla ich pani. Jakoż pani przybywa, ocala dobre imię Lanvala. Rycerz, szczęśliwy, że ją odzyskał, wskakuje na jej konia. Bretonowie powiadają, że zaniósł oboje do Avalonu, na czarodziejską wyspę.