Leon Doboszyński (ur. 25 kwietnia 1918 w Kutaisi, zm. 4 lutego 2007 w Warszawie) – polski uczony, specjalista uprawy łąk i pastwisk, profesor w Instytucie Melioracji i Użytków Zielonych w Falentach.
Był synem Ireneusza i Barbary z domu Kokoczaszwili. Małżeństwo rodziców zawarte zostało w gruzińskim Kutaisi, dokąd Ireneusz Doboszyński trafił po odbyciu służby w armii carskiej; Barbara była córką miejscowego zamożnego farmaceuty, ale miała również polskie korzenie – była wnuczką polskiego zesłańca, prawdopodobnie uczestnika powstania styczniowego, lekarza o nazwisku Iwaszkiewicz. W 1920 Doboszyńscy wraz z dwuletnim synem opuścili Gruzję i osiedli w majątku Boryskowicze na Wileńszczyźnie.
Leon Doboszyński ukończył szkołę średnią i zdał maturę w 1937, po czym trafił do wojska; odbył szkolenie w Mazowieckiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii w Zambrowie, potem służył w 19 pułku artylerii lekkiej w Nowej Wilejce. W 1938 podjął studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, ale przed wybuchem wojny zdążył zaliczyć tylko pierwszy rok. Jako podchorąży artylerii uczestniczył w wojnie obronnej we wrześniu 1939, potem należał do Armii Krajowej (Okręg Wileński, podporucznik, pseud. Luk).