Realizowanie w praktyce postanowień ustawy miało być obowiązkiem każdego obywatela, w szczególności na poziomie sekcji, nadzór nad całością miał zaś pełnić Komitet Bezpieczeństwa Powszechnego. W ten sposób pomysłodawcy prawa chcieli nie tylko zaostrzyć środki prawne wymierzone w przeciwników rewolucji, ale również dokonać ich instytucjonalizacji, zapobiegając przypadkowym samosądom. W praktyce wykonywanie dekretu o podejrzanych wiązało się z wieloma nadużyciami. „Wykrywanie wrogów rewolucji” dla wielu aktywistów związanych z radykalnymi klubami stało się drogą do łatwej kariery, zwłaszcza na prowincji. Również przypadki sporne były najczęściej rozstrzygane na niekorzyść osób podejrzewanych o wrogość wobec rewolucji, zgodnie z zaleceniem Komuny Paryża, by za podejrzanych uważać nie tylko otwartych przeciwników rewolucji, ale także osoby niezaangażowane w nią.
Szacuje się, że wskutek wprowadzania w życie prawa o podejrzanych zostało w całej Francji uwięzionych pół miliona osób, a 300 tys. znalazło się pod nadzorem Gwardii Narodowej. Jego egzekwowanie na dotychczasowych zasadach zakończył przewrót 9 thermidora; w roku 1795 ustawa została ostatecznie zniesiona.
Bibliografia
Loi des suspects
Kategoria:1793 w Europie Kategoria:Historia prawa francuskiego Kategoria:Rewolucja francuska