Chłodnicę cieczy usytuowano nad silnikami, a zbiornik paliwa o pojemności 400 litrów w środkowej części górnego płata.
Użycie w lotnictwie polskim thumb|left|Grupa żołnierzy przy łodzi latającej LeO H.135B3 Morskiego Dywizjonu Lotniczego mały|ORP „Admirał Sierpinek” i Lioré et Olivier LeO H.135B3 w 1930 r. Rząd polski w ramach pożyczki przyznanej przez Francję na modernizację i zakup sprzętu lotniczego otrzymaną w 1926 roku zakupił i przekazał dla Morskiego Dywizjonu Lotniczego (MDL) w Pucku 7 samolotów LeO H.135B3. Otrzymały one numery boczne od 1 do 7 malowane na kadłubie, a później zmienione zaś na numery od 6.1 do 6.7 namalowane z przodu kadłuba. W latach 1927–1934 samoloty LeO H.135B3 były używane do szkolenia załóg, patrolowania wód przybrzeżnych oraz terenów położonych nad wodami, a także do lotów nad lądem. LeO H.135B3 latały do Poznania, Bydgoszczy, Torunia i Grudziądza. W lecie 1929 roku klucz samolotów LeO H.135B3 odbył grupowy przelot z oficjalną wizytą do Kopenhagi.
W latach w 1927–1929 w Morskim Dywizjonie Lotniczym eksploatowano 7 samolotów LeO H.135B3, w 1930 – 6, w 1931 – 4 oraz w latach 1932–1934 – 2 samoloty.