Na podobnej zasadzie działały capotasto w przypadku gitary angielskiej (ang. guittar; instrument podobny do cyterny, wyjątkowo popularny w Europie w II poł. XVIII w.), zaś pierwszy opis użytkowania takich urządzeń w tych gitarach opisał Robert Bremner w swoich Instructions for the Guitar (1758). Gitara angielska posiadała specjalne otwory w podstrunicy i gryfie dla łatwiejszego montażu capotasto. Pod koniec XVIII w. w Hiszpanii wynaleziono kapodaster cejilla (wciąż używany w muzyce flamenco). W podobnym czasie wynaleziono kapodaster dokręcany (ang. yoke capo). W 1850 James Ashborn dokonał prawdopodobnie pierwszego opatentowania kapodastra. Pierwszy kapodaster elastyczny opatentował W. H. Russel w 1931, zaś pierwszy plastikowy wynalazł H. Bauerfeind w 1973. Współcześnie dostępne są różne rodzaje kapodastrów do różnych typów instrumentów, o różnej konstrukcji i sposobie montażu na gryfie.
Określenie capo tasto odnosi się również do elementu konstrukcyjnego fortepianu, który wywiera nacisk w dół na struny wyższych rejestrów, który wynalazł Antoine-Jean Denis Bord w 1843 w Paryżu.
Bibliografia
Linki zewnętrzne Historia kapodastrów
Kategoria:Budowa chordofonów