Ich nazwa (harpyiai) dosłownie oznaczała „porywaczki”. Uchodziły za córki Taumasa i okeanidy Elektry oraz za siostry bogini Iris. Nosiły imiona: Kelajno (gr. Kelainṓ, łac. Celaeno – „Czarna”, „Ciemnica”); Okypete (gr. Ōkypétē, łac. Ocypete – „Szybkolotna”, „Pędziwiatr”); Aello (lub Nikotoe, gr. Aellṓ, Nikothóē, łac. Aello, Nicothoe – „Wichrowa”, „Zawierucha”, „Burzliwa”); Podarge (gr. Podárgē, łac. Podarge, „Prędkonoga”)Mała encyklopedia kultury antycznej A–Z (red. Zdzisław Piszczek). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 302, .; oraz Aellopus i inne, gdyż liczba ich nigdy nie była określona dokładnie.
Hezjod w swym kosmogonicznym eposie wymienia jedynie pierwsze trzy (Theogonia, 265-267). W roli uskrzydlonych kobiecych demonów zła uległy późniejszemu ujemnemu skojarzeniu z syrenami, eryniami i furiami.
W przekazie literacko-mitologicznym W Odysei Homera występują jako porywaczki córek herosa PandareosaJoël Schmidt: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Katowice: Wydawnictwo „Książnica”, 2001, s. 235, ..