Pod koniec lat 40. XIX wieku Kraszewski był – obok Macieja Mielżyńskiego i Gustawa Potworowskiego – jednym z przywódców stronnictwa „matadorów poznańskich”, zwolenników legalnej opozycji wobec rządu. Reprezentował sejm prowincjonalny na pierwszych sejmach zjednoczonych (Połączone Stany) w Berlinie. Po wybuchu rewolucji marcowej 1848 Komitet Narodowy wysłał go do Berlina z protestem przeciwko represjom pruskim. Szeroko komentowano ostre starcie słowne Kraszewskiego z królem Fryderykiem Wilhelmem w czasie audiencji 23 marca 1848. Deputowany do Pruskiego Zgromadzenia Konstytucyjnego w 1848 rokuLech Trzeciakowski, Posłowie polscy w Berlinie 1848-1928, Warszawa 2003, s. 480.. Po upadku powstania nadal bronił spraw polskich w parlamencie, ale w październiku 1848 złożył mandat; w kolejnym roku jego kandydatury nie wystawiono w wyborach. W czerwcu 1848 wszedł w skład Tymczasowej Dyrekcji Ligi Polskiej.

Po 1848 ograniczył działalność polityczną. Jeszcze w 1850 założył w Inowrocławiu Bractwo Polskie, ale organizacja ta nie odgrywała większej roli. W 1858 ostatecznie wycofał się z pracy w sejmie prowincjonalnym;