Inwersja priorytetów może również ograniczyć wydajność systemu. Niektóre zadania mają niski priorytet dlatego, że nie jest dla nich ważna szybka realizacja (np. nie wymagają interakcji użytkownika lub jest to seria zadań w przetwarzaniu wsadowym). Odwrotnie jest natomiast z zadaniami o wysokim priorytecie – te z kolei często wymagają jakiejś interakcji lub pełnią ważną rolę gwarantującą poprawne działanie aktualnie wykorzystywanych elementów systemu. Inwersja priorytetów powoduje to, że wywoływanie zadań o niskim priorytecie blokuje zadania z wysokim priorytetem, co może doprowadzić do utraty stabilności i zawieszeń systemu.
Przykład W systemie uruchomione są trzy procesy o identyfikatorach 1, 2 i 3, przy czym najwyższy priorytet posiada proces 1, a najniższy proces 3. Ponadto procesy 1 i 3 wykorzystują semafor jako mechanizm synchronizujący dostęp do pewnego zasobu.
Proces 3 podczas swojego wykonania uzyskuje dostęp do chronionego semaforem zasobu. Tuż po tym zostaje on wywłaszczony, po czym wykonanie rozpoczyna proces o najwyższym priorytecie – proces 1.
Proces 1 usiłuje uzyskać dostęp do zasobu chronionego przez semafor, jednak jest to niemożliwe, dopóki proces 3 nie zwolni zasobu.