Nowe wybory odbyły się dopiero w 1846 r., Bibescu zapewnił sobie wówczas przychylny sobie skład Zgromadzenia.
Zmianę sytuacji przyniósł rok 1848 i wydarzenia Wiosny Ludów w księstwach rumuńskich. W obu państwach nasiliły się ruchy, których celami były reformy społeczne, demokratyzacja i unowocześnienie księstw oraz ich zjednoczenie. Pierwsze wystąpienia miały miejsce w Mołdawii, co pozwoliło Bibescu przygotować się do konfliktu, na pewien czas zapobiegając wystąpieniom. Opozycja ograniczyła się jedynie do ograniczonych postulatów, które wystosowała do księcia – do poważniejszego wystąpienia skłoniła ją dopiero nieustępliwość Bibescu. W czerwcu doszło do wybuchu rewolucji w Oltenii, powstał tam rząd tymczasowy, którego wpływy bardzo szybko objęły cały ten region. Próby opanowania sytuacji w stolicy poskutkowały tylko na krótko – 23 czerwca doszło do ogromnej manifestacji, po której Bibescu zgodził się podpisać manifest rządu rewolucyjnego i powołać rząd liberalny, a 25 czerwca abdykował i wyjechał do Siedmiogrodu. Po upadku rewolucji hospodarem został jego brat, Barbu Știrbei.
W 1859 był jednym z kandydatów konserwatywnych do tronu wołoskiego, w wyborach uległ jednak Aleksandrowi Janowi Cuzie. Zmarł w Paryżu.
Literatura J. Demel, Historia Rumunii, Wrocław 1970.
Kategoria:Władcy Wołoszczyzny Kategoria:Urodzeni w 1804 Kategoria:Zmarli w 1873