Zbudowano następnie 40 samolotów F.VIIa.
Pod wpływem konkursu Ford Reliability Tour, ogłoszonego w USA przez Forda i mającego na celu wyłonić jak najbardziej niezawodny samolot dla dopiero rozwijającego się lotnictwa pasażerskiego, Anton Fokker zlecił swojemu zespołowi, kierowanemu przez Reinholda Platza, skonstruowanie modyfikacji jednosilnikowego Fokkera F.VIIa, z dodatkowymi dwoma silnikami pod skrzydłami. Wobec zawodności ówczesnych silników, układ trzysilnikowy pozwalał zwiększyć bezpieczeństwo (jednosilnikowy F.VIIa, który miał wziąć udział w konkursie, musiał lądować ze względu na awarię). Był to wówczas układ rewolucyjny, nie stosowany do tej pory w samolotach pasażerskich, i pierwszy układ dający możliwość kontynuowania lotu po awarii jednego silnika.
Pierwszy lot trzysilnikowego Fokkera, oznaczonego F.VIIa/3m, odbył się 4 września 1925 roku (oznaczenie „3m” oznaczało 3 silniki). Oprócz dodania dwóch silników i zastosowania w zamian silnika środkowego o mniejszej mocy, nowy samolot nie różnił się początkowo konstrukcyjnie ani wymiarami od F.VIIa (oznaczanego też dla odróżnienia F.VIIa/1m). Od trzeciego egzemplarza jednak kadłub wydłużono o 80 cm, do 14,60 m. Napęd stanowiły bardzo udane, niezawodne silniki gwiazdowe Wright J4 Whirlwind o mocy 200 KM (147 kW) każdy.