Po wybuchu II wojny światowej pozostał w Lublinie, nadzorując poczynania zarówno instytucji państwowych, jak i społecznych. Przyczynił się do uratowania m.in. obrazów Jana Matejki Bitwa pod Grunwaldem i Kazanie Skargi, ewakuowanych galarami do Kazimierza Dolnego. Funkcję sprawował do 14 września 1939 r. Po zajęciu Lublina przez wojska niemieckie został 20 października 1939 r. aresztowany i rozstrzelany w listopadzie w niewyjaśnionych okolicznościach, prawdopodobnie w pobliżu szpitala Jana Bożego. Data i miejsce pochówku pozostają nieznane.
Od 12 maja 1917 był mężem Heleny Trębickiej i miał dwoje dzieci: Krystynę Marię (ur. 23 listopada 1919) i Jerzego Tadeusza (ur. 2 października 1921).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1636 (28 lutego 1921) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości (28 grudnia 1933) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” - zamiast uprzednio nadanego Medalu Niepodległości (). Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (8 listopada 1930) „za zasługi na polu wyszkolenia wojska i na polu administracji państwowej” Krzyż Walecznych dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1937) „za zasługi w służbie wojskowej”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy