Mianowany w 1935 r. komisarzem generalnym oo. pasjonistów w Polsce po o. Bartłomieju Rapettim, zrzekł się urzędu, proponując na stanowisko komisarza o. Juliusza Dzidowskiego. Przed wybuchem wojny pełnił obowiązki mistrza nowicjatu i wikariusza w Sadowiu.
Z początkiem okupacji niemieckiej odesłany został do Włoch, a jego ponawiane starania o uzyskanie pozwolenia na powrót do Polski nie powiodły się. Pozostał w Italii, pełniąc odpowiedzialne funkcje i urzędy w kilku klasztorach.
W 1950 r. władze zakonne skierowały go do klasztoru pasjonistów w Betanii koło Jerozolimy. Tam w ciągu osiemnastu lat działalności duszpasterskiej i charytatywnej pomagał emigrantom i duszpasterzom różnych narodowości, zwłaszcza Polakom. Pełnił funkcję sekretarza Polskiego Duszpasterstwa w Ziemi Świętej. W latach 1961–1963 wybudował nowy kościół w Betanii, którego projektantem był polski architekt Adam Kalinowski.
W marcu 1968 został dotknięty paraliżem z utratą mowy. Przewieziony do Rzymu, budował otoczenie pokorą i pogodą ducha. Zmarł po ośmiu latach cierpień w opinii świętości.