Łucja Borowska (zm. w 1864 we Lwowie) – polska zakonnica.
Była ostatnią lwowską przełożoną małopolskiej prowincji Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo, (w l. 1846-59) we Lwowie. Przełożoną została po nawiązaniu przerwanych od r. 1809 stosunków z centralą Zgromadzenia ss. Miłosierdzia w fr. soeurs de charité w Paryżu, gdzie w l. 1789–1799 zakazano działalności zgromadzenia i wiele sióstr, będących dziś męczennicami, skazano na śmierć. Celem przełożonej s. Borowskiej było odrodzenie duchowe prowincji i ścisłe zespolenie jej z Paryżem. Wykształcenie, a zwłaszcza doskonała znajomość języka francuskiego, ułatwiały jej zadanie.
Była pierwszą w Polsce popularyzatorką objawień, jakie miały miejsce 27 listopada 1830 w kaplicy domu centralnego ss. miłosierdzia w Paryżu, kiedy to - nowicjuszce siostrze Katarzynie Laboure Maryja powierza misję wybicia Cudownego Medalika. W sześć lat po tych objawieniach, w 1836 s. Borowska przetłumaczyła z francuskiego książkę z opisem historii wspomnianych objawień i cudów, pt. Wiadomość historyczna o początku i skutkach nowego medalu... znanego pod imieniem Cudownego Medalika. Tłumaczenie to, nie drukowane, rozniosło się w krótkim czasie w odpisach po całej prowincji ss. miłosierdzia.
W 1849 we Lwowie wydano anonimowo tłumaczone przez przełożoną s.