Źródła i inspiracje mały|Papirus z Harageh z fragmentem Opowieści Sinuheta (XIX w. p.n.e.) mały|Mapa starożytnego Egiptu (miasto Achetaton to Amarna) Tytuł powieści, imię głównego bohatera oraz fabuła nawiązują do znanej z literatury staroegipskiej baśni Opowieści Sinuheta (Opowieści Sinuhe) pochodzącej z czasów XII dynastii (epoka Średniego Państwa). Sama powieść przedstawia jednak wydarzenia rozgrywające się dużo później, w czasach Nowego Państwa, pod koniec panowania XVIII dynastii (ok. 1350–1300 p.n.e.).
Powieść oparta jest na wiedzy archeologicznej, zwłaszcza z dziedziny egiptologii, którą autor fascynował się od dzieciństwa. Zainteresowanie epoką Nowego Państwa, a zwłaszcza burzliwymi wydarzeniami okresu amarneńskiego, narodziło się po głośnym odkryciu grobowca Tutanchamona w 1922, gdy Mika Waltari miał 14 lat. Przyszły pisarz chłonął wiedzę egiptologiczną, odwiedzał muzea i badał historię faraona-reformatora Echnatona. W 1928 roku przetłumaczył na fiński echnatoński „Hymn do Słońca”, a w 1935 napisał obszerny artykuł naukowy o tym faraonie. W 1936 roku napisał sztukę Akhnaton, auringosta syntynyt (Echnaton, urodzony ze Słońca), która zawiera niektóre wątki użyte później w powieści. Sztuka zajęła trzecie miejsce w konkursie literackim, ukazała się drukiem, a premierę miała dwa lata później.