W odsiebnej części przedniej powierzchni szczękoczułka, koło pazura wyrasta gęsta kępa silnych szczecin. Nogogłaszczki samicy zwieńczone są pazurkiem. Odnóża zazwyczaj są krótkie. Na goleniach występują dwa szeregi trichobotrii, a na nadstopiach pojedyncze, odsiebnie osadzone trichobotrium; w bliższych częściach botriów znajdują się serie poprzecznych żłobków. Stopy zwieńczone są trzema pazurkami, z których większy i środkowy mają szeregi ząbków. U wierzchołka stopy umiejscowiony jest niewielki, zamknięty narząd tarsalny. Ostatnia para odnóży ma na nadstopiach ciągnący się przez całą ich długość grzebień przędny oraz grzbietowo położoną łatkę mniejszych szczecinek kalamistralnych, przy czym niekiedy łatka i grzebień nie są wyraźnie rozróżnialne.
Opistosoma (odwłok) jest zazwyczaj podługowata. Grzbietowe sigilla są na oskórku dobrze widoczne. Na układ oddechowy tylnej części opistosomy składają cztery nierozgałęzione, rurkowate tchawki. Siteczko przędne jest wykształcone, u większości rodzajów pośrodkowo podzielone na dwie części, a u Dresserus nawet czterodzielne. Kądziołki przędne pary przednio-środkowej wyposażone są w pólko gruczołów przędnych gruszkowatych oraz, z wyjątkiem rodzaju Seothyra, w liczne gruczoły przędne ampułkowate większe.