Feicht, Kompozycje religijne Bartłomieja Pękiela, [w:] Studia nad muzyką polskiego renesansu i baroku. Red. oprac. Z. Lissa i in., Kraków: PWM, 1980. . Por.: Tenże, Bartłomiej Pękiel. „Przegląd Muzyczny” 1925, nr 10, s. 1–5: Zarys bibliografii; nr 11, s. 5–10: „Twórczość”; nr 12, s. 1–3: Charakterystyka kompozytora..
W roku akademickim 1925/26 wykładał muzykologię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, skąd w 1926 r. przeniesiony został do Wilna, gdzie pełnił funkcję dyrektor Małego Seminarium prowadzonego przez Księży Misjonarzy. W roku akademickim 1927/28 wyjechał na studia specjalistyczne z chorału gregoriańskiego do Fryburga w Szwajcarii, które odbył pod kierunkiem prof. Petera Wagnera. W latach 1928–1930 kierował Małym Seminarium w Krakowie, jednocześnie prowadząc zajęcia w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego w Krakowie. W 1930 r. został profesorem WSM w Warszawie. Jednak solidaryzując się z ówczesnym rektorem K. Szymanowskim, opuścił szkołęZ. Lissa, Słowo wstępne. [w:] H. Feicht, Studia nad muzyką polskiego Średniowiecza. Red. oprac. Z. Lissa i in., Kraków: PWM, 1975, s. 11. [b. nr ISBN].. W latach 1932–1934 działał w Bydgoszczy, następnie w Krakowie, gdzie zastała go wojna. Uciekając przed represjami przeczekał okupację w Olczy k. Zakopanego.