Konstrukcja R-27 był jednostopniowym pociskiem na paliwo ciekłe, którego główny silnik był zanurzony w jego zbiorniku paliwa. Kadłub pocisku złożony był ze zbudowanych ze stopu aluminium paneli, spawanych i wytrawianych chemicznie, w celu uzyskania tekstury wafla. W celu zmniejszenia rozmiarów pocisk został skonstruowany z założeniem maksymalnego wykorzystania wszelkich dostępnych przestrzeni w jego korpusie. Po raz pierwszy też w radzieckich pociskach SLBM zastosowano układ nawigacyjny na platformie żyro-stabilizowanej. W późniejszym czasie ten schemat konstrukcji stosowany był we wszystkich konstrukcjach biur SKB-385/KBM.
Pierwsze testy lądowe pocisku przeprowadzono między czerwcem 1966 roku a kwietniem 1967, testy zaś morskie przeprowadzone zostały z pokładów przystosowanych okrętów projektu 613 pomiędzy sierpniem a końcem 1967 roku, trzy testy przeprowadzono także z pokładu okrętu K-137 projektu 667A, po czym 13 marca 1968 roku pocisk przyjęto do służbyA. Shirokorad, "Rakiety nad morjem". Tiechnika i oruzie, Nr 2, 1996 r..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie pociski SLBM Kategoria:Pociski balistyczne okresu zimnej wojny