106., jednak w rzeczywistości nie miała ona na to wpływu.

Historia Garłacze powstały w XVI wieku w Holandii jako broń przeznaczona pierwotnie dla marynarzy. Z czasem garłacze zdobyły szerszą popularność w Europie, a łatwość ładowania i możliwość zamiennego stosowania różnych rodzajów pocisków sprawiła, że zaczęto stosować je również w innych rodzajach wojsk. Trafiły między innymi do uzbrojenia włoskiej lekkiej jazdy, załóg weneckich galer i hiszpańskich strzelców. Później stały się głównie bronią jazdy i w tej roli rozpowszechniły się na Bliskim Wschodzie, Persji i na Kaukazie.

Garłacze do końca XVIII wieku używane były jako broń wojskowa, głównie przeznaczona do walki w tłumie czy podczas abordażu. Później stały się przede wszystkim bronią cywilną, używaną do samoobrony. Późne garłacze używane w Wielkiej Brytanii były mniejsze i miały wielkość pistoletów. Z czasem zanikła także trąba, a lufa zaczęła mieć jednakowy kaliber wzdłuż całej długości (trąbę zaczęto imitować pierścieniami na jej końcu).

W pierwszej połowie XX wieku, garłaczem karabinowym zaczęto potocznie nazywać zupełnie inny rodzaj broni – granatnik nasadkowy.