Istnienie łąk ramienicowych spowalnia eutrofizację, gdyż biogeny są akumulowane w ich biomasie, także pod postacią trudno rozpuszczalnego fosforanu wapnia, fotosynteza natlenia strefę denną, a pokrycie dna utrudnia resuspensję osadów. Warunki takie sprzyjają życiu tlenolubnych ryb z podrodziny siejowatych. W miarę eutrofizacji warunki stają się coraz mniej sprzyjające łąkom ramienicowym, m.in. przez zmętnienie wody (dopływ substancji humusowych, rozwój planktonu) i ułatwienie rozwoju innych typów roślinności.
Warunki hydrochemiczne pozwalają na wyróżnienie dwóch typów jezior ramienicowych – żyźniejszych, o większej zawartości wapnia i o bardziej zasadowym odczynie, zasiedlanych głównie przez zbiorowiska ze związku zespołów roślinnych Charion fragilis oraz uboższych, o mniejszej zawartości wapnia i bardziej obojętnym odczynie, zasiedlanych głównie przez zbiorowiska ze związku Nitellion flexilis.
Występowanie Jeziora i stawy ramienicowe występują w całej Polsce, z przewagą w strefie pojezierzy. Najczęstsze są w Polsce północno-wschodniej, a także w Wielkopolsce, na Pojezierzu Drawieńskim i Lubelszczyźnie.