Wszystko to powoduje, że w zasadzie stopień polimeryzacji powstającego polimeru jest w miarę stały w czasie trwania reakcji i niemal nie zależy od aktualnego stopnia przereagowania monomeru.
W polimeryzacji żyjącej wszelkie reakcje terminacji są wyeliminowane, co znaczy, że powstałe centra aktywne nie ulegają wygaszeniu. Raz aktywowane łańcuchy polimerów z centrum aktywnym na ich końcach przyłączają kolejne cząsteczki monomerów aż do momentu, ich wyczerpania w układzie reakcyjnym. Polimeryzację żyjącą można wznowić poprzez dodanie kolejnej porcji monomeru, która szybko ulega przereagowaniu z wciąż „żyjącym polimerem”.
Właśnie ta cecha umożliwia prostą syntezę kopolimerów blokowych. Aby otrzymać tego rodzaju kopolimer, najpierw przeprowadza się polimeryzację żyjącą z jednym monomerem, a po jego wyczerpaniu dodaje się po prostu drugi monomer, po którego wyczerpaniu można dodać jeszcze trzeci, czwarty i więcej.
W polimeryzacji żyjącej reakcja inicjowania ma miejsce tylko na samym początku jej przebiegu, gdyż jej szybkość jest wielokrotnie większa od szybkości propagacji.